سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود. اما زخمی در پهلو دارم. زخمی که به دشنه ای تیز پدر

برایم به یادگار گذاشته است هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوشدارو

ندارم.پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو برابر هیچ کیکاووسی گردن کج نکنم و گفته است

که زخم در پهلو و تیر در گرده خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان.زیرا درد است که مرد

می زاید و زخم است که انسان می آفریند.

پدرم گفته است: قدر هر آدمی به عمق زخم های اوست پس زخم هایت را گرامی دار زخمهای

کوچک را نوشدارویی اندک بس است تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد

و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست.

او که نامش خداوند است.

پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.اما نگفته بود که عشق چقدر

نمکین است و نگفته بود او که نوشدارو دارد دستهایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود

که او هر که را دوست تر دارد بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد!

زخمی بر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک می پاشد.من پیچ می خورم و تاب می خورم

و دیگران گمانشان که می رقصم! من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم.زیرا به یادم

می آورد که سنگ نیستم چوب نیستم خشت و خاک نیستم که انسانم....

پدرم وصیت کرده است و گفته است:از جانت دست بردار از زخمت اما نه! زیرا اگر زخمی نباشد

دردی نیست و اگر دردی نباشد پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو نباشی عاشق

نخواهی شد و عاشق اگر نباشی خدایی نخواهی داشت...

دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است.

میراث پدر علیه السلام... 

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن همواره اول صبح

به زبانی ساده

مهر تدریس کنند

و بگویند خدا

خالق زیبایی

و سراینده عشق

آفریننده ی ماست

مهربانیست که ما را به نکویی

دانایی ...زیبایی

و به خود می خواند

جنتی دارد نزدیک...زیبا و بزرگ

دوزخی دارد به گمانم

کوچک و بعید

در پی سودایی است

که ببخشد ما را و بفهماندمان

ترس ما بیرون از دایره رحمت اوست

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که خرد را با عشق...

علم را با احساس...

و ریاضی را با شعر...

دین را با عرفان...

همه را با تشویق تدریس کنند

لای انگشت کسی قلمی نگذارند

و نخوانند کسی را حیوان

و نگویند کسی را کودن

و معلم هر روز روح را حاضر و غایب بکند

و به جز از ایمانش

هیچ کس چیزی را حفظ نباید بکند

مغزها پر نشود چون انبار

قلب خالی نشود از احساس

درسهایی بدهند

که به جای مغز دلها را تسخیر کنند

از کتاب تاریخ درس را بردارند

در کلاس انشاء هر کسی حرف دلش را بزند

غیر ممکن را از خاطره ها محو کنند

تا کسی بعد از این

باز همواره نگوید " هرگز "

و به آسانی همرنگ جماعت نشود

زنگ نقاشی تکرار شود

رنگ را در پاییز تعلیم دهند

قطره را در باران

موج را در ساحل

زندگی را در رفتن و برگشتن از قله کوه

و عبادت را در خدمت خلق

کار را در کندو

و طبیعت را در جنگل و دشت

مشق شب این باشد

که شبی چندین بار

همه تکرار کنیم

عدل....

آزادی...

قانون...

شادی...

امتحانی بشود

که بسنجد ما را

تا بفهمند چقدر

عاشق و اگه و آدم شده ایم

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای می سازیم

که در آن آخر وقت

به زبانی ساده

شعر تدریس کنند

و بگویند که تا فردا صبح

خالق عشق نگهدار شما

خسته نباشید خیلی طولانیه اما من خیلی این شعر رو دوست دارم

می نشینم زیر درخت مدرسه

روی برگهایی که زیر درخت ریخته شده می نویسم

*خزان*

خ: خدایا

ز: زندگیمو

ا: ازم

ن: نگیر

اشکهای حلقه زده در چشمانم دیگر مجالی برای ماندن پیدا نمی کنند

اولین قطره که بر گونه هایم می نشیند

دوست داشتن تو را فریاد می زند

آرام با دستهایم اشک را بر می دارم

و آن را در آغوشم می فشارم

چشمهایم را می بندم

روز های بد و خوب در ذهنم طلاقی پیدا می کند

حرفهایی که هیچگاه به حقیقت نپیوست

آرزوهایی که محال بود

و شبهایی که بعد از تو بر سر سجاده عشق می نشستم و هزاران قطره مثل همین قطره اشک

که در آغوشم هست از چشمانم سرازیر می شد.

آری...

من تمام این مدت را با یاد تو زیر درخت مدرسه می گذراندم

که ناگهان خود را در دفتر مدرسه یافتم

دستهایم را باز کردم تا آن قطره اشک را نشان دهم

که ثابت کنم عاشقم و بی جا زیر درخت ننشستم که ناگهان

به جای قطره اشک خودکار را در آغوشم یافتم

و همزمان مدیر مدرسه فریاد زد:

تعهد نامه را امضاء کن

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود

ماهیان می گفتند:

هیچ تقصیر درختان نیست

ظهر دم کرده تابستان بود

پسر روشن آب لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید ، آمد او را به هوا برد که برد

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ، همت کن

و بگو ماهیها حوضشان بی آب است

باد می رفت به سر وقت چنار

من به سر وقت خدا می رفتم.....

 باز باران با تمام بی کسی های شبانه...

 می خورد بر مرد تنها...

می چکد بر فرش خانه...

باز می آید صدای چک چک غم...

باز ماتم من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده...

نمی دانم...نمی فهمم کجای قطره های بی کسی زیباست؟...

نمی فهمم, چرا مردم نمی فهمند که آن کودک...

که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد...

کجای ذلتش زیباست؟!

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های شاد من

گریه ی تنهاییم را حس نکرد

ترک دیدارم نکردی ترک دیدارت کنم

آتش اندازم به جانت بس که آزادت کنم

قلب بیمار مرا بازیچه می پنداشتی؟؟؟

آنقدر قلبت بیازارم که بیمارت کنم

من گلی بودم در این گلشن تو خواری کرده ای

همچو خاری در میان گل رخان خوارت کنم

همچنان دیوانگان در کوی و بازارت کشم

کهنه کالایت کنم بی خریدارت کنم

بعد از این لاف و صفا و مهر با مردم مزن

خلق را آگاه از طبع ریا کارت کنم

ای سبکسر، دوست می داری سبکسر تر ز خویش

با خبر شهری از آن گفتار و کردارت کنم

هر کجا گویم که هستی وین زبانبازی ز چیست

تا ابد در بند تنهایی گرفتارت کنم

کاش وقتی زندگی فرصت دهد

گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را

وقت قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی آسمان بارانیست

از زلال چشمهایش تر شویم

وقت پاییز از هجوم دست باد

کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش وقتی چشمها ابریند

به خود آییم و سپس کاری کنیم

از نگاه زرد گلدانهایمان

کاش با رغبت پرستاری کنیم

کاش دلتنگ شقایقها شویم

به نگاه سرخشان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می شویم

با خدای یاسها خلوت کنیم

فاصله های میان خویش را

با خطوط دوستی مبهم کنیم

فقط میگه مال منی

عشق نمی پرسه اهل کجایی؟

فقط میگه توی قلب من زندگی می کنی

عشق نمی پرسه چی کار می کنی؟

فقط میگه باعث میشی قلب من به تپش بیفته

عشق نمی پرسه چرا دوری ازم؟

فقط میگه همیشه با منی

عشق نمی پرسه دوستم داری؟

فقط میگه

دوستت دارم

زندگی تکرار پاییز است که باید دید و رفت

زندگی رودی است جاری هر که آمد

کوزه ای شادمان پر کرد و مشتی آب نوشید و رفت

قاصدک این کولی خانه به دوش

روزگار کوچه گردیهای خود را زندگی نامید و رفت......